Sözlerin artik ikna etmediği bu yasimda, ağlamak da artik zor geliyor, zoruma gidiyor.
Benden sana, söylemesi zor, yazmasi kolay bir kelime; Hosçakal.
Aldatildiğimi bildiğim bu geceden sana son bir yazi, son bir hatira.
Seni her çağirdiğimda, artik yureğime yumruk atamayacaksin. Ben de bir baskasinin yasak bahçesine uğramayacağim. Artik ne gelmeni isteyeceğim, ne de kalmani....
Bu aksam masamdaki tek bir mumu kendim için yaktim. Senin oturduğun iskemle bos, ev bos... İhanetin resmi boslukta çizili...
Şimdi sen bir baska masada baska gözlerlesin. Yureğindeki pembe yalanlar buyudukçe buyuyor. Karaya çalan pembeler...
Kim, kimi kandiriyor bu alemde? Kumdan kalelerimiz her dalgada yikiliyor.
Kimseyi yolundan döndurecek gucum yok artik. Dayaniksizim, dayanaksizim...
Olduğun yerde kal...
Hosçakal...