BÖYLE SEVDİM SENİ

ben seni kocaman bir yürekle sevdim.gözlerim değil,yüreğimdi seni gören.sen damarlarımdaki kana karışıp,geldin oturdun yüreğime.bir başka yerde olamazdın zaten.sen,benim endeğerli yerimde,yüreğimde olmalıydın,orada kalmalıydın.bir tek aşka evsahipliği yapan bu yürek,ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni.herhangi bir konuk değildin artık.bu yüzden ne ağırlama faslı vardı,nede uğurlama.o yüreğin gerçek sahibiydin.ben dört mevsim baharı yaşadım seninle.çiçek açtın yüreğimde.gökkuşağı zayıf kaldı,senin renklerin karşısında.taze bir yaprak gibi yeşildin.üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün.kırmızıydın bir ateş gibi.ve maviydin.en çok bu renkle anmak istiyorum seni mavilim benim.denize tutkundum denizi sensiz seni denizsiz düşünemedimseni severken dünyayıda sevdim ben,insanlarıda kendime bile dar gelirken içinde her kese yer olan bir hayıtın sahibiyim artık.en kızgın en tahamülsüz olduğum anlarda bile,seni düşünmek yetti bana.içimdeki sevinç yüzüme yansıdı,güldüm.beni böylesine güldüren senin sevgindi ve ben içten gülüşün nedemek olduğunu,nasıl güzel bişey olduğunu anladım seninle.her şeye rağmen sevdim seni koca bi kente,koca bi ülkeye kafa tutabilirdim.sen elimden tutuğun zaman,patlamaya hazır bi volkan gibi hisederim kendimi buna eminim .sana ulaşmamı engelliyecek her şeyi eritirdim,kül ederdim. sana ulaştığımda ise sakin bi göle dönüşürdüm.ve o göle birtek sen gire bilirdin.her halin çekti beni.gülmeni,kızmanı,şaşkınlığını,saflığını,kurnazlığını,çocukluğunu,olgunluğunu sevdim senin.sesinide sevdim suskunluğunuda.küçük oyunlarını,kaprislerini,sitemlerini ve korkularını sevdim,seni severken yorulmadım.çünkü sen yaşam kaynağıydın.her gün yenilendim.seninle çoğaldım,büyüdüm.eksik kalan neyim varsa tamamladın.ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.
SEVDİM İŞTE ÖTESİ YOK