Ask, Uydurduğumuz En Guzel Yalan! / Baki Kara

Bir gun içimden gittin, anladim. Nereye gittiğin değildi önemli olan... Kiminle gittiğin, hangi havayi soluduğun, hangi sehrin, hangi sokağinda yuruduğun önemli değildi. Sen içimden gitmistin... İçimde ne varsa bana ait, seninle gitmisti.

Renklerim, ruhumdaki yaz, gunesim gitmisti.


“Bana kalan,
Beni kalansiz bölen bu sehir.
Ah! bu sehir, yalan sehir”


demek isterdim; ama yalan olan sendin. Benim yarattiğim, inanmak için yillarimi harcadiğim kocaman bir yalandin sen. Gerçek olduğunu gördum. Sen gittin...

Aslinda içimden giden sevgili değildi. Ben sadece, yalanima inanmistim. O, gerçekti... Ask bitmisti. Dusunuyorum da acaba ask, ruhumuzun derinliklerinde yaratilan koca bir yalan mi? Şiirde, muzikte ya da sözde, nerede ask varsa orada bir de yalan yok mu? Ask ve yalan, guzel ile çirkin, iyi ile kötu gibi birbirini besleyen, değistiren ve dönusturen; biri olmadan diğeri varolamayan ya da anlamsiz kalan evrimin temel dinamiklerinden ikisi olabilir mi? Ya da ask, yalana sesdes mi? “Seni seviyorum” derken, aslinda içimizde yarattiğimiz en guzel yalana övguler mi duzuyor, kendimize olan hayranliğimizi mi dile getiriyoruz?

“Bir gun içimden gittin, anladim.”


Ask, uydurduğumuz en guzel yalan! Ve ask, yalan varsa askti.


İnsanin doğasinda var. Doğrular ne kadar da az cezbeder bizi. Yasakli ya da yanlis ne varsa, yaptiklarimiz hanesine yazmak isteriz. Durduralamaz bir durtudur bu. Yalani bazen istem disi kullaniriz. Söyleyen biz değilizdir ama, söyleten ta kendimizdir.

İçimizdeki yasakli kimliktir O:


Mulkiyet duygusu ve egosu olağanustu gelismis; ihtirasli, doyumsuz ve aska her zaman hazir. Pembedir, mavidir ve daha çok kirmizi. Civil civildir, yerinde duramaz. Yaz gibidir: Islak ve sicak. Zaaflari vardir, yasak ve guzel olan herseye. O cennetteki en guzel meyveyi tadan, ilk ihaneti gerçeklestirendir. Kisacasi O, yasayan tarafimizdir. En guzel anilarimiz, en heyecanli anlarimizdir...

Bir gun içimden gittin, anladim. Nereye ve neden gittiğin değildi önemli olan... Kiminle gittiğin, hangi havayi soluduğun, hangi sehrin, hangi sokağinda yuruduğun önemli değildi. Sen içimden gitmistin... İçimde ne varsa bana ait, seninle gitmisti.

Renklerim, ruhumdaki yaz, gunesim gitmisti.


Kaynak : www.erkekadam.com