Görucu Usulu / Metin Çay

Yillar önce, genc bir budala iken, kendime çok guvenen biri idim. Benim için evlilik, hiçbirsey ifade etmeyen bir olgu idi. "Ne olacak ki?" diyordum. "Evlenirsin, olmaz ise bosanirsin! Bu kadar basit!" ve valide evlen diye baski yapmaya baslayinca, "Peki!" dedim, "Bulun bir hanim evleneyim!"

Aptallik para pulla değil ya, iste bu da benim aptalliğimdi. Hiç önemsemedigim halde, görucu usulu ile evlendim. Benim disimda gelisen bir olguya, sirf meraktan sahitlik eden bir sinema izleyicisi gibi, kendi yasamimi izlemeye basladim.

Valide ve kizkardesim, bir eve gitmemiz, orda mustakbel esim olacak hanimin kahve yapip getirmesi... Kuçuk bir kiz çocuğu görmustum elleri titreyen, bakmaya korkan... Sigara içmek istedim. Orada ki çok bilmis kocakarilar... ona isaret ettiler. Sigarami yakmaya geldi. Elleri titriyordu, elini tuttum, burnumu yakmamasi için. Sigaraya denk getiremiyordu çunku atesi.

Söz kesildi. Ben, merakla bakiyordum. Bir seyler oluyor ama "Olsun bakalim, sonu ne olacak!". "Nisan!" dediler. Umurumda değil.

Ve bu sure zarfinda görmeye bile gitmiyordum. Kendi yasamimi yasiyordum. Arkadaslarla geziyor, keyif yapiyordum. "Nisan!" dediler, o nasil oldu, hatirlamiyorum. Sanki ihtiyaç molasi verdim de, filmdeki o sahneleri kaçirmisim gibi...

"Duğun!" dendi, aklim basima geldi. Uyandim, ama heyhat geç kalmistim. "Evlenmek istemiyorum yahu saçmalamayin, buraya kadar gelmem bile hataydi!" dedim. Eh, dedimde, kimseyi inandiramadim. Valide "Sen birakirsan kimse almaz!". "Neyi almazlar, kim almiyor, yahu pazardan malmi aliniyor. Bu nasil mantik!" derken kendimi duğunde dans ederken buldum...

Evli bir adamdim artik. Kendine guvenen bir budala olarak, bundan sonra bari durust olayim, elimden geleni yapayim dedim. Tum hata benimdi. Merakli çocuklar gibi basimi belaya sokmustum. Onun bir suçu yoktu. Madem girdim bu ise, durustçe bu isi göturelim deyip, esimle mutlu bir yasam için elele verme çabasi içine girdim.

Ama olmuyordu. Paylasim olmasi için ortak bir dil konusmak gerekiyordu. Bunun için de ortak bir kultur gerekiyordu. Ben odamda kitap okurken, o dantel öruyordu. Halbuki ben neler hayal etmistim gençlik hayallerimde, birlikte kitap okuyacaktik, esimle birlikte sinemaya gidecek, filmin kiritiğini yapacaktik. Konusacak, tartisacak, bir yasam boyu ayni paydada bulusacaktik.

Ne kadar toymusum. Kurulan hayaller ile gerçekler ne kadar fakli imis. Esim çok iyi, çok mukemmel bir hanimdi ama ben bana hizmet eden bir hanim istemiyordum. İste, burada anlasamiyorduk. Ben romantik, serseri bir tiptim. O ise tum yasami, evi olan bir ev hanimi, yillarca suren bir evlilik yasadim.

Yasamak isteyip, yasayamadiklarimdi sorun. Yoksa herseyim vardi. Gözume bakan bir esim. Bir dediğimi iki etmeyen, toplumun ona öğrettigi gibi daima esine hizmet eden, esi için yasayan.

Ama olmuyor. Kisaca gençlere tek tavsiyem var. ''Kendilerini tanimadan evlenme karari vermesinler.'' Benim kendimi tanimam yillarimi aldi.

Esimle konusup, bosandik. Hala görusuyorum. Kendi yasamimizi kurduk ve ileri bakiyoruz artik. Şu an ikinci evliliğimi yapma hazirliği içindeyim. Ne mutlu bana ki kendimi tanidim ve esimi buldum.

"Esim" sözunun içini doldurabiliyorum artik...

Kaynak : www.erkekadam.com