Kotu karakterli bir genc varmiş. Bir gun babasi ona civilerle dolu
bir torba vermiş.
"Arkadaşlarin ile tartişip kavga ettiğin zaman her sefer bu tahta
perdeye bir civi cak" demiş. Genc, birinci gun
tahta perdeye 37 civi cakmiş. Sonraki haftalarda kendi kendini
kontrol etmeye calişmiş ve gecen her gunde daha az civi cakmiş.

Nihayet bir gun gelmiş ki hic civi cakmamiş. Babasina gidip
soylemiş. Babasi onu yeniden tahta perdenin onune goturmuş. Gence
bugunden başlayarak tartişmayip kavga etmediğin her gun icin
tahta perdelerden bir civi cikart, sok" demiş. Gunler gecmiş. Bir
gun gelmiş ki her civi cikarilmiş. Babasi ona "aferin iyi
davrandin ama bu tahta perdeye dikkatli bak. Cok delik var. Artik
gecmişteki gibi guzel olmayacak" demiş.

Arkadaşlarla tartişip kavga edildiği
zaman kotu kelimeler soylenilir. Her
kotu
kelime bir yara (delik) birakir. Arkadaşina bin defa kendisini
affettiğini soyleyebilirsin ama bu delik aynen kalacak
(kapanmayacak). Bir arkadaş ender bir mucevher gibidir. Seni
guldurur yureklendirir, sen ihtiyac duyduğunda yardimci olur,
seni dinler ve sana yureğini acar" demiş.