Bir zamanlar, butun duygularin uzerinde yaşadiği bir ada varmiş:
Mutluluk, Uzuntu, Bilgi ve tum diğerleri, Aşk dahil.

Bir gun, adanin batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş. Bunun uzerine hepsi adayi terk etmek icin sandallarini hazirlamişlar.Aşk, adada en sona kalan duygu olmuş cunku mumkun olan en son ana kadar beklemek istemiş.Ada neredeyse battiği zaman, Aşk yardim istemeye karar vermiş. Zenginlik, cok buyuk bir teknenin icinde, gecmekteymiş.
Aşk,
"Zenginlik, beni de yanina alir misin?" diye sormuş. Zenginlik,
"Hayir, alamam. Teknemde cok fazla altin ve gumuş var, senin icin yer yok." demiş. Aşk, cok guzel bir yelkenlinin icindeki Kibir'den yardim istemiş.
"Kibir, lutfen bana yardim et!", Kibir
"Sana yardim edemem, Aşk. Sirilsiklamsin ve yelkenlimi mahvedebilirsin." diye cevap vermiş. Uzuntu yakinlardaymiş ve Aşk yardim istemiş:
"Uzuntu, seninle geleyim." Uzuntu
"Of, Aşk, o kadar uzgunum ki, yalniz kalmaya ihtiyacim var." Mutluluk da Aşk'in yanindan gecmiş; ama o kadar mutluymuş ki Aşk'in cağrisini duymamiş. Aşk, birden bir ses duymuş.
"Gel Aşk! Seni yanima alacağim...
"Bu Aşk'tan daha yaşlica birisiymiş. Aşk o kadar şansli ve mutlu hissetmiş ki, onu yanina alanin kim olduğunu oğrenmeyi akil edememiş. Yeni bir kara parcasina vardiklarinda, Aşk'a yardim eden yoluna devam etmiş. Ona ne kadar borclu olduğunu fark eden Aşk, Bilgi'ye sormuş:
"Bana yardim eden kimdi?" Bilgi "O, Zaman'di" diye cevap vermiş.
"Zaman mi? Neden bana yardim etti ki?" diye sormuş Aşk. Bilgi gulumsemiş:

"Cunku sadece Zaman Aşk'in ne kadar buyuk olduğunu anlayabilir"