Aşk bu dunyanin olculeriyle aciklanamaz sevgili. O ilkel bir acidir, yaban bir ağridir. Gelir
ve icimizdeki o cok eski bir şeye dokunur. Sonra bir perde acilir ve yolculuk başlar. Bu yolculukta artik para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular yoktur. Aşkin kendi gercekliği vardir sevgili. Insan bir başka işiğa teslim olur...
Aşkta yarin yoktur sevgili. Zaman ileri doğru değil, iceri, yureklere, derinlere doğru işlemeye başlar, bilgeleşir. Hic bilmediği sezgileriyle buluşur. Yuku cok ağirdir, kendiyle buluşmuştur. Hem dişindadir dunyanin, hem de ortasinda.
Hindistan'da Ganj Nehri'nin kiyisinda yakilan yoksul adamin hissettikleri de onunladir, yitirdikleri de... Newyork'ta, bir sokakta, o kartondan kulubesinde yaşayan kadinin ciplak yalnizliği da. Her şey onunladir, ona emanettir sanki, ama o, cildirtici bir yalnizlik icindedir yine de...
Aşkin kulturlu olmakla, bilgili olmakla da ilgisi yoktur sevgili, kanimiza karişan ilkel aci, o yaban ağriyla hicbir kitabin yazmadiği hakikatlere daha yakinizdir, inan...
Kim demişti hatirlamiyorum, aşk varliğin değil, yokluğun acisidir diye. Belki de bu yuzden ilk gencliğimde, o yoğun aşik olduğum yillarda, gozume uyku girmez, dudağimda bir islikla butun gece şehri, o karanlik, o huzunlu sokaklari dolaşir, insanlari uykularindan uyandirmak isterdim. Uyanip, icimde derin bir siziyla uyanan o derin sancinin acisina ortak olsunlar diye...
Aşk cok eski bir şeydir sevgili. Onun icinden o cileli cocukluğumuz gecer. Sevdiğimiz insanlarin cocukluklari da... Oradan uvey anneler, eksik babalar, parasiz yatililar gecer. Ve sonra aşk butun bunlari alir, daha da eskilere gider, hep o ilkel aciya, o yaban ağriya...
Insan bazen nedensiz yere umutsuzluğa kapilir. Kimselere veremez sevgisini, kimselere kendini anlatamaz, evlere kapanir... Bazen denizler, kiyilar ceker insani. Insan bu kapilmayi anlayamaz, oysa cok eski bir yerde yaşanmasindan korkulup vazgecilmez aşklarin sizisidir bu. Bu sizi, bu yenilgi mevsimlerle yillarla devredilir başka insanlara... Bir insanin yaptiği bir hatanin tum insanlara yayilmasi gibi...
Işte şimdi biz de sevgili, ya olmadik zamanlarda umutsuzluğa kapilip, soluğu evlerde alacağiz, ya da denizler, kiyilar cekecek bizi. Nasil biz başkalarinin korkakliğini taşiyorsak, başkalari da bizim korkakliğimizi taşiyacak, yenilgimizi, umutsuzluğumuzu...
Birazdan sabah olacak...
Para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular başlayacak... Bunlar varsa ve bizim icin gecerliyse aşk yoktur ve hic olmamiştir sevgili. Birbirimizi kandirmayalim...
Hadi gune hazirlan. Yaşadiklarimizi unutmaya caliş. Aşk bize guvenip verdiği buyusunu, sirlarini, cesaretini, bilgeliğini ve o ilkel, o yaban ağrisini geri alacak. Bunlar olurken icimiz bir an cok uşuyecek, sonra gececek...
Hadi, oyalanma birazdan yarin olacak...
Aşkta yarin yoktur sevgili.