Adam yeni kamyonuna bakmak icin evinden ciktiginda, uc yasindaki oglunun gayet mutlu bir bicimde elindeki cekicle kamyonunun kaportasini mahvettigini gormus. Hemen oglunun yanina kosmus ve cocugun eline cekicle vurmaya başlamis. Biraz sakinlesince oglunu hemen hastaneye goturmus. Doktor, cocugun kirilan kemiklerini kurtarmaya calistiysa da elinden bir sey gelmemis ve cocugun iki elinin parmaklarini kesmek zorunda kalmis.Cocuk ameliyattan cikip gozlerini actiginda,bandajli ellerini fark etmis ve gayet masum bir ifadeyle,
"Babacigim,kamyonuna zarar verdigim icin cok uzgunum." demis ve sonra babasina su soruyu sormus:
"Parmaklarim ne zaman yeniden cikacak?" Babasi eve donmus
ve hayatina son vermis...Birisi masaya sut doktugunde ya da bir bebegin agladigini isittiginizde bu oykuyu hatirlayin. Cok sevdiğiniz birine karsi sabrinizi yitirdiginizi anladiginizda,once biraz dusunun. Kamyonlar onarilabilir, ama kirilan kemikler ve incinen duygular hicbir zaman onarilamaz; genellikle kisiyle
performansi arasindaki farki goremeyiz. Insan hata yapar. Hepimiz hata yapariz. Fakat ofkeyle ve dusunmeden yapilan seyler ,insani sonsuza kadar rahatsiz eder.
Harekete gecmeden once durun ve dusunun. Sabirli olun. Anlayis gosterin ve sevin.