Genc kadin, bebeğin guzelliği karşisinda buyulenmiş gibiydi. Kivircik sari saclari, iri mavi gozleri, kalkik bir burun ve kucuk kirmizi dudaklariyla bir kartpostali andiran bebek, kadinin şimdiye kadar gorduğu en canayakin kiz cocuğuydu. Onun ipek yanaklarini daya doya opmek ve Cennet kokusunu icine cekmek icin eğildiğinde:

- 'Dokunma bana...' diye bir ses duydu. 'Beni okşamaya hakkin yok senin.'

Kadin korkuyla irkilip etrafina bakindi. Bebekle kendisinden başka icerde kimse yoktu. Ayni sesi tekrar duyduğunda bebeğe dondu. Aman Allahim!.. Yeni doğmuş gibi gorunmesine rağmen konuşan oydu.

- 'Bana yaklaşmani istemiyorum' diye devam etti. 'Hemen uzaklaş benden.' Kadin, biraz olsun kendini toplayarak:

- 'Cocuklarimiz hep erkek oluyor' dedi. 'Onlar da guzel ama kiz cocuklari başka. Bu yuzden seni opmek istedim.'
- 'Beni opemezsin' diye ağlamaya başladi bebek. 'Benim de seni opemeyeceğim gibi.'
- 'Neden?' diye sordu kadin. 'Neden opemezsin ki?' Bebek, hickiriklara boğulurken:
- 'Bunun sebebini bilmen gerekir' dedi. 'Duşunursen mutlaka bulacaksin.'

Kadin, neler olup bittiğini hatirlamak uzereyken kendine geldi. Ozel bir hastanenin en luks odasinda yatiyor ve narkozun tesirinden midesi bulaniyordu. Aile dostlari olan taninmiş doktor, odayi dolduran ciceklerden bir tanesini vazodan cikartip kadina uzatirken:

- 'Gecmiş olsun hanimefendi' dedi. 'Başarili bir kurtajdi doğrusu. Ha..! Sahî, 'kiz'miş aldirdiğiniz.

Cuneyt Suavi / Hayatin Icinden